İş güvencesi, iş güvenliği ile örgütlenmenin birbirini tamamladığından hareketle, örgütlenmenin önündeki engeller kaldırılmalıdır.

 İş Sağlığı ve güvenliğine ilişkin düzenlemeler bütün çalışanları kapsayacak şekilde genişletilmelidir.

 İş sağlığı ve güvenliğine ilişkin düzenlemeler işçi sayısı gözetilmeksizin bütün işyerlerine yaygınlaştırılmalıdır.

 Başta iş denetimi olmak üzere, iş sağlığı ve güvenliği hizmet birimleri etkin hale getirilmelidir.

 İş kazalarının sıklıkla rastlandığı küçük ve orta boy işletmelerde işyeri ortak sağlık birimlerinin kurulması zorunlu hale getirilmelidir.

 İşyerlerinde oluşturulan İş Sağlığı ve Güvenliği Kurulları demokratik yapılar olarak düzenlenmeli, kurulların yaptırım gücü olmalıdır.

 İş güvencesi ile iş güvenliğinin birbirini tamamladığından hareketle, tüm çalışanlar için insana yakışır norm ve standartta sosyal güvenlik politikaları uygulanmalıdır.

 Ülkemizde kamu eliyle yürütülen iş sağlığı ve güvenliği teknik destek hizmetlerine sağlanan kaynaklar artırılmalıdır.

 Türkiye’deki iş sağlığı ve güvenliği tablosunu ortaya koyacak bir envanter (veri tabanı) çıkarılmalıdır.

Ülkemizdeki meslek hastalıkları tanı sistemleri geliştirilmelidir.

 İş sağlığı ve güvenliğiyle ilgili istatistikler düzenli ve gerçekçi biçimde tutulmalıdır.

 luslararası Çalışma Örgütü’nün, tarımda iş güvenliğine ve iş sağlığına ilişkin 184 sayılı Sözleşmesi ile 192 sayılı Tavsiye Kararı Türkiye tarafından onaylanmalıdır. Aynı şekilde, inşaatla ilgili 167 sayılı İnşaat İşlerinde Sağlık ve Güvenlik Sözleşmesi ve 175 sayılı Tavsiye Kararı ile ILO’nun 176 sayılı Madenlerde Sağlık ve Güvenlik Sözleşmesi ve 183 sayılı Tavsiye kararın onaylanmalı ve ulusal mevzuata yansıtılması yönündeki çalışmalar en kısa zamanda başlatılmalıdır.

 AB normlarına uygun bir İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu bir an önce çıkarılmalı ve etkin biçimde uygulanmalıdır.